جراحی لثه برای ایمپلنت دندان: چرا و چگونه؟

جراحی لثه برای ایمپلنت دندان:موفقیت کاشت ایمپلنت دندان تنها به جنس و کیفیت ایمپلنت وابسته نیست؛ بلکه عوامل مختلفی در این موفقیت نقش دارند که یکی از مهم‌ترین آنها وضعیت سلامت لثه است.

لثه‌ها به عنوان پایه‌ای اساسی برای نگهداری ایمپلنت‌های دندانی عمل می‌کنند و هرگونه نقص یا بیماری در آنها می‌تواند بر پایداری و دوام ایمپلنت‌ها تأثیر منفی بگذارد. از این رو، پیش از انجام هرگونه عمل ایمپلنت، بررسی دقیق و در صورت نیاز جراحی لثه از اهمیت بالایی برخوردار است. در این مقاله از سایت دکتر احسان بیرنگ، بهترین متخصص جراحی لثه در تهران، به بررسی دلایل و انواع جراحی‌های لثه، فرآیند انجام آنها، و اهمیت این جراحی‌ها در موفقیت نهایی ایمپلنت‌های دندانی خواهیم پرداخت. با ما همراه باشید تا به جزئیات بیشتری در این زمینه بپردازیم و اطلاعات جامعی را در اختیار شما قرار دهیم.

آیا همه افراد قبل از ایمپلنت به جراحی لثه نیاز دارند؟

خیر. نیاز به جراحی لثه با بررسی وضعیت بافت نرم، سلامت لثه و استخوان فک مشخص می‌شود، نه صرفاً بر اساس نوع ایمپلنت. بعضی بیماران بدون جراحی جداگانه لثه می‌توانند ایمپلنت انجام دهند؛ اما در برخی شرایط، اصلاح بافت نرم پیش از کاشت یا در مراحل بعدی درمان توصیه می‌شود.

مهم‌ترین شرایطی که ممکن است به جراحی لثه برای ایمپلنت نیاز داشته باشند عبارت‌اند از:

۱. کمبود لثه چسبنده یا کراتینه

لثه کراتینه بخشی از بافت لثه است که سطح مقاوم‌تری دارد. در اطراف ایمپلنت نیز وجود نوار مناسبی از این بافت می‌تواند به تحمل بهتر نیروهای ناشی از جویدن و مسواک زدن و رعایت آسان‌تر بهداشت کمک کند.

در بسیاری از مطالعات، عرض حدود ۲ میلی‌متر به‌عنوان یکی از معیارهای بررسی بافت کراتینه اطراف ایمپلنت مطرح شده است؛ بااین‌حال، این عدد به‌تنهایی معیار قطعی برای تصمیم‌گیری درباره جراحی نیست. شواهد درباره ارتباط عرض این بافت با پیامدهای مختلف ایمپلنت یکسان نیستند و باید شرایط بالینی بیمار نیز در نظر گرفته شود.

اگر بافت کراتینه بسیار محدود باشد و بیمار هنگام مسواک زدن درد داشته باشد یا تمیز کردن اطراف ایمپلنت برای او دشوار باشد، ممکن است پیوند لثه آزاد برای افزایش عرض این بافت پیشنهاد شود. 

۲. تحلیل لثه

تحلیل لثه زمانی اتفاق می‌افتد که حاشیه لثه به سمت ریشه دندان یا بخش‌های پایین‌تر ایمپلنت جابه‌جا شود. این وضعیت ممکن است باعث نمایان شدن بخشی از ریشه دندان، اباتمنت یا اجزای ایمپلنت شود و ظاهر لثه را تغییر دهد.

تحلیل لثه می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ از جمله نازکی بافت، موقعیت نامناسب ایمپلنت، التهاب مزمن یا مشکلات استخوانی.

در صورت وجود نقص بافت نرم، ممکن است پیوند لثه برای افزایش حجم بافت یا اصلاح ظاهر ناحیه انجام شود. البته انتخاب درمان به علت تحلیل، میزان نقص و امکان دستیابی به نتیجه قابل پیش‌بینی بستگی دارد.

۳. نازک بودن لثه

بافت لثه نازک در بعضی بیماران بیشتر مستعد تغییرات حاشیه لثه و نمایان شدن رنگ خاکستری اجزای زیرین است؛ به‌خصوص در ناحیه دندان‌های جلویی که زیبایی اهمیت بیشتری دارد.

در چنین شرایطی، ممکن است افزایش ضخامت بافت نرم با استفاده از پیوند بافت همبند یا مواد جایگزین مناسب در نظر گرفته شود.

بااین‌حال، نازک بودن لثه به‌تنهایی به معنای ضرورت پیوند نیست. موقعیت سه‌بعدی ایمپلنت، وضعیت استخوان و شرایط زیبایی نیز در تصمیم‌گیری نقش دارند.

۴. بیماری لثه؛ ژنژیویت و پریودنتیت

ژنژیویت به التهاب لثه گفته می‌شود که معمولاً با قرمزی، تورم یا خونریزی همراه است. پریودنتیت بیماری پیشرفته‌تری است که می‌تواند به بافت‌های نگهدارنده دندان و استخوان اطراف آن آسیب برساند.

بیماری فعال پریودنتال باید پیش از کاشت ایمپلنت کنترل شود. درمان ممکن است با جرم‌گیری و پاک‌سازی عمقی زیر لثه انجام شود و در موارد منتخب، به جراحی فلپ نیاز داشته باشد.

سابقه پریودنتیت، مصرف دخانیات، کنترل نامناسب پلاک و دیابت کنترل‌نشده از عوامل مهم مرتبط با افزایش خطر بیماری‌های اطراف ایمپلنت هستند. بااین‌حال، همه بیماران مبتلا به التهاب لثه به جراحی نیاز ندارند.

۵. کم‌عمق بودن دهلیز دهان

دهلیز دهان فضای بین لثه و سطح داخلی لب و گونه است. اگر این فضا کم‌عمق باشد یا بافت متحرک به ناحیه نزدیک ایمپلنت کشیده شود، ممکن است تمیز کردن اطراف ایمپلنت دشوارتر شود.

در بعضی بیماران، به‌ویژه زمانی که کمبود لثه چسبنده نیز وجود دارد، اصلاح عمق دهلیز یا جراحی افزایش عرض بافت کراتینه می‌تواند به بهبود شرایط بهداشت کمک کند.

این جراحی برای همه افراد دارای دهلیز کم‌عمق لازم نیست و فقط در صورت وجود مشکل بالینی مشخص پیشنهاد می‌شود.

چه کسانی معمولاً به جراحی لثه نیاز ندارند؟

افرادی که لثه سالم دارند، بیماری فعال پریودنتال ندارند، بافت نرم آن‌ها برای شرایط درمان مناسب است و استخوان فک نیز امکان کاشت ایمپلنت را فراهم می‌کند، ممکن است بدون جراحی جداگانه لثه ایمپلنت انجام دهند.

در این افراد، معاینه پیش از درمان، رعایت بهداشت دهان و مراجعه منظم برای کنترل ایمپلنت اهمیت دارد.

نکته مهم: نیاز به جراحی لثه را نمی‌توان فقط از روی ظاهر لثه یا یک عکس تشخیص داد. معاینه بالینی و در صورت نیاز تصویربرداری برای تعیین طرح درمان ضروری است.

تفاوت جراحی لثه و پیوند استخوان قبل از ایمپلنت چیست؟

جراحی لثه و پیوند استخوان دو درمان متفاوت هستند. جراحی لثه بر بافت نرم تمرکز دارد، درحالی‌که پیوند استخوان برای بازسازی یا افزایش حجم استخوان فک انجام می‌شود.

روش درمان	کاربرد اصلی	هدف
پیوند لثه	کمبود ضخامت یا عرض بافت نرم	افزایش حجم یا عرض لثه و اصلاح بعضی نقص‌های بافتی
جراحی فلپ لثه	بیماری پریودنتال یا نیاز به دسترسی به بافت‌های عمقی	پاک‌سازی و درمان نواحی درگیر
پیوند استخوان	کمبود استخوان یا وجود نقص استخوانی	بازسازی استخوان موردنیاز برای ایمپلنت
لیفت سینوس	کمبود ارتفاع استخوان در بخش خلفی فک بالا در موارد منتخب	ایجاد شرایط مناسب‌تر برای کاشت ایمپلنت

پیوند لثه نمی‌تواند جایگزین پیوند استخوان شود. اگر بیمار هم کمبود بافت نرم و هم نقص استخوانی داشته باشد، ممکن است به یک یا هر دو روش نیاز پیدا کند.

انواع جراحی لثه مرتبط با ایمپلنت دندان

روش جراحی بر اساس نوع نقص بافتی و هدف درمان انتخاب می‌شود. همه این روش‌ها برای تمام بیماران مناسب نیستند.

۱. پیوند لثه آزاد (Free Gingival Graft)

پیوند لثه آزاد یا FGG معمولاً برای افزایش عرض بافت کراتینه اطراف دندان یا ایمپلنت به کار می‌رود.

در این روش، لایه‌ای از بافت از ناحیه‌ای مانند سقف دهان برداشته می‌شود و در محل موردنظر قرار می‌گیرد. سپس بافت با بخیه ثابت می‌شود تا فرصت ترمیم پیدا کند.

این روش ممکن است برای بیمارانی مناسب باشد که بافت کراتینه اطراف ایمپلنت آن‌ها محدود است و این کمبود، رعایت بهداشت یا تحمل مسواک زدن را دشوار کرده است.

پس از برداشت بافت از سقف دهان، ممکن است بیمار در این ناحیه نیز درد یا حساسیت موقت داشته باشد.

۲. پیوند بافت همبند (Connective Tissue Graft)

پیوند بافت همبند یا CTG یکی از روش‌های متداول برای افزایش ضخامت بافت نرم است. در این روش، بافت همبند معمولاً از زیر سطح بافت سقف دهان برداشته می‌شود و در ناحیه موردنظر قرار می‌گیرد.

این روش ممکن است در شرایطی مانند نازکی لثه، کمبود حجم بافت نرم یا بعضی نقص‌های زیبایی اطراف ایمپلنت کاربرد داشته باشد.

در مقایسه با پیوند لثه آزاد، هدف پیوند بافت همبند بیشتر افزایش ضخامت و بهبود فرم بافت نرم است؛ هرچند انتخاب روش به شرایط بالینی بستگی دارد و نتیجه زیبایی در همه بیماران یکسان نیست.

۳. استفاده از ماتریکس کلاژن یا مواد جایگزین بافت نرم

در برخی موارد، می‌توان به‌جای برداشت بافت از سقف دهان از مواد جایگزین بافت نرم استفاده کرد.

یکی از مزیت‌های احتمالی این روش، حذف محل برداشت دوم است. بااین‌حال، میزان افزایش حجم، روند ترمیم و نتیجه نهایی به نوع ماده، تکنیک جراحی و شرایط بیمار بستگی دارد.

مواد جایگزین در همه شرایط جایگزین کامل بافت خود بیمار نیستند و انتخاب آن‌ها باید بر اساس هدف درمان انجام شود.

۴. جراحی فلپ لثه

جراحی فلپ لثه برای دسترسی به نواحی زیر لثه انجام می‌شود. در این روش، جراح بخشی از لثه را به‌صورت کنترل‌شده کنار می‌زند تا بتواند بافت‌های عمقی را بررسی و نواحی موردنیاز را پاک‌سازی کند.

این روش ممکن است برای درمان بعضی موارد پریودنتیت یا بیماری‌های اطراف ایمپلنت استفاده شود.

در بیماری‌های اطراف ایمپلنت، باید بین التهاب بافت نرم بدون تحلیل استخوان و پری‌ایمپلنتیت، یعنی بیماری همراه با تحلیل استخوان نگهدارنده ایمپلنت، تفاوت قائل شد. نوع درمان به شدت بیماری و میزان آسیب بافتی بستگی دارد.

۵. جراحی اصلاح دهلیز دهان

در بعضی بیماران، کمبود عمق دهلیز دهان یا موقعیت نامناسب بافت متحرک می‌تواند رعایت بهداشت اطراف ایمپلنت را دشوار کند.

در این شرایط، جراحی اصلاح دهلیز ممکن است برای بهبود دسترسی به ناحیه و شرایط بافت نرم انجام شود. این روش معمولاً بر اساس یافته‌های معاینه و در صورت وجود اندیکاسیون مشخص انتخاب می‌شود.

جراحی افزایش طول تاج چه نقشی در درمان ایمپلنت دارد؟

جراحی افزایش طول تاج بیشتر برای دندان‌های طبیعی انجام می‌شود؛ برای مثال، زمانی که بخش زیادی از تاج دندان زیر لثه قرار گرفته یا برای انجام یک ترمیم به دسترسی بیشتری نیاز است.

این جراحی درمان معمول کمبود لثه اطراف ایمپلنت نیست. ممکن است در برخی طرح‌های درمانی برای اصلاح شرایط دندان‌های مجاور یا هماهنگی خط لثه مطرح شود، اما انجام آن شرط لازم برای کاشت ایمپلنت محسوب نمی‌شود.

برای مطالعه بیشتر می‌توانید به مقالات جراحی لثه با لیزر و انواع جراحی‌های دهان و دندان مراجعه کنید.

جراحی لثه چه زمانی انجام می‌شود؛ قبل، هم‌زمان یا بعد از ایمپلنت؟

زمان مناسب جراحی به وضعیت لثه، نوع نقص بافتی و برنامه درمان بستگی دارد.

جراحی لثه قبل از ایمپلنت

اگر بیمار بیماری فعال لثه داشته باشد، ابتدا باید بیماری کنترل شود. در صورت نیاز به پیوند لثه یا بازسازی بافت، ممکن است درمان پیش از کاشت ایمپلنت انجام شود تا بافت فرصت ترمیم پیدا کند.

فاصله بین جراحی و کاشت ایمپلنت به نوع درمان و وضعیت ترمیم بستگی دارد و نمی‌توان برای همه بیماران یک بازه زمانی ثابت تعیین کرد.

جراحی لثه هم‌زمان با کاشت ایمپلنت

در برخی بیماران، امکان انجام پیوند یا اصلاح بافت نرم هم‌زمان با کاشت ایمپلنت وجود دارد. این تصمیم به میزان کمبود بافت، موقعیت ایمپلنت، شرایط استخوان و امکان دستیابی به نتیجه قابل پیش‌بینی بستگی دارد.

جراحی لثه پس از ایمپلنت

گاهی پس از کاشت ایمپلنت، کمبود بافت نرم، تحلیل لثه یا مشکلات زیبایی مشخص می‌شود. در این شرایط، ممکن است جراحی اصلاحی برای افزایش ضخامت بافت یا بهبود فرم لثه انجام شود.

اگر التهاب یا عفونت اطراف ایمپلنت وجود داشته باشد، ابتدا باید علت و شدت مشکل مشخص شود؛ زیرا درمان بیماری اطراف ایمپلنت با جراحی زیبایی لثه یکسان نیست.

مراحل پیوند لثه برای ایمپلنت چگونه است؟

مراحل دقیق درمان به روش انتخاب‌شده بستگی دارد، اما معمولاً شامل ارزیابی اولیه، آماده‌سازی ناحیه، انجام جراحی و پیگیری روند ترمیم است.

1. مرحله اول: معاینه و برنامه‌ریزی: پزشک وضعیت لثه، ضخامت بافت نرم، عرض لثه کراتینه و وجود التهاب یا خونریزی را بررسی می‌کند. در صورت نیاز، تصاویر رادیوگرافی یا بررسی‌های تکمیلی برای ارزیابی استخوان فک انجام می‌شود.
2. مرحله دوم: کنترل بیماری لثه: اگر بیماری فعال پریودنتال وجود داشته باشد، باید پیش از پیوند یا کاشت ایمپلنت کنترل شود. این درمان ممکن است شامل پاک‌سازی عمقی و در موارد منتخب جراحی باشد.
3. مرحله سوم: بی‌حسی موضعی: معمولاً ناحیه گیرنده و در صورت برداشت بافت از سقف دهان، محل برداشت نیز با بی‌حسی موضعی بی‌حس می‌شوند.
4. مرحله چهارم: آماده‌سازی محل پیوند: جراح محل موردنظر را برای قرارگیری و تثبیت پیوند آماده می‌کند. تکنیک دقیق به نوع پیوند و هدف درمان بستگی دارد.
5. مرحله پنجم: قرار دادن و تثبیت پیوند: بافت برداشت‌شده یا ماده جایگزین در محل موردنظر قرار می‌گیرد و با بخیه تثبیت می‌شود.
6. مرحله ششم: مراقبت و پیگیری: پس از جراحی، دستورالعمل‌های مراقبتی ارائه می‌شود. بیمار باید برای بررسی ترمیم و در صورت نیاز کشیدن بخیه به مطب مراجعه کند.

مدت جراحی بسته به نوع روش، تعداد نواحی درمان‌شده و پیچیدگی عمل متفاوت است. بنابراین، زمان دقیق باید پس از معاینه مشخص شود.

آیا جراحی لثه برای ایمپلنت درد دارد؟

در طول جراحی، بی‌حسی موضعی معمولاً مانع احساس درد قابل‌توجه می‌شود؛ هرچند ممکن است بیمار فشار یا حرکت ابزارها را احساس کند.

پس از برطرف شدن اثر بی‌حسی، درد خفیف تا متوسط، تورم یا حساسیت ممکن است ایجاد شود. در پیوندهایی که بافت از سقف دهان برداشت می‌شود، محل برداشت نیز می‌تواند برای چند روز حساس باشد.

شدت ناراحتی به نوع جراحی و شرایط بیمار بستگی دارد و معمولاً با رعایت توصیه‌های مراقبتی و داروهای تجویزشده قابل‌کنترل است.

دوره بهبودی جراحی لثه چقدر طول می‌کشد؟

مدت بهبودی به نوع جراحی، وسعت ناحیه درمان و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد.

• روزهای ابتدایی: ممکن است درد، تورم یا حساسیت وجود داشته باشد.
• حدود یک تا دو هفته اول: در بسیاری از موارد، ترمیم اولیه پیشرفت می‌کند و بخیه‌ها در صورت نیاز و مطابق نظر جراح بررسی یا برداشته می‌شوند.
• چند هفته تا چند ماه: بلوغ کامل بافت و تثبیت نتیجه پیوند ممکن است زمان بیشتری نیاز داشته باشد.

این بازه‌ها تقریبی هستند و برای همه روش‌ها یکسان نیستند. زمان مناسب برای شروع مرحله بعدی ایمپلنت باید بر اساس وضعیت ترمیم و معاینه مشخص شود.

مراقبت‌های بعد از جراحی لثه برای ایمپلنت

رعایت مراقبت‌های پس از جراحی به ترمیم مناسب بافت و کاهش احتمال عوارض کمک می‌کند. دستورالعمل جراح، به‌خصوص در پیوند لثه، بر توصیه‌های عمومی اولویت دارد.

۱. تغذیه مناسب: در روزهای ابتدایی، غذاهای نرم و خنک یا ولرم انتخاب مناسب‌تری هستند. از غذاهای بسیار داغ، سفت، ترد یا تند که ممکن است محل جراحی را تحریک کنند، پرهیز کنید. در صورت انجام پیوند، ممکن است لازم باشد برای مدتی از جویدن در ناحیه جراحی‌شده خودداری کنید.

۲. رعایت بهداشت دهان: بهداشت دهان باید طبق دستور پزشک ادامه پیدا کند. محل جراحی را دست‌کاری نکنید و تا زمانی که پزشک اجازه نداده است، روی بخیه‌ها یا پیوند مسواک نکشید. دهان‌شویه ضدعفونی‌کننده را فقط در صورت تجویز و مطابق دستور استفاده کنید.

۳. مصرف داروها: داروهای تجویزشده را مطابق دستور مصرف کنید. آنتی‌بیوتیک برای همه جراحی‌های لثه ضروری نیست و نباید بدون تجویز پزشک مصرف شود.

۴. کنترل تورم: در صورت توصیه پزشک، استفاده از کمپرس سرد روی صورت در فواصل کوتاه می‌تواند به کاهش تورم اولیه کمک کند.

۵. پرهیز از دخانیات: سیگار و قلیان می‌توانند روند ترمیم بافت را مختل کنند و خطر عوارض پیوند را افزایش دهند. بهتر است در دوره ترمیم از مصرف دخانیات خودداری کنید و درباره زمان مناسب بازگشت به مصرف با پزشک مشورت کنید.

۶. پرهیز از فعالیت‌های سنگین: در روزهای ابتدایی، از فعالیت‌هایی که می‌توانند خونریزی یا فشار روی محل جراحی را افزایش دهند، خودداری کنید. همچنین لب و گونه را برای مشاهده محل بخیه‌ها به‌طور مکرر نکشید.

۷. مراجعه برای بررسی ترمیم: جلسات پیگیری برای بررسی وضعیت پیوند، کنترل التهاب و ارزیابی ترمیم اهمیت دارند. زمان کشیدن بخیه، در صورت نیاز، بر اساس نوع جراحی تعیین می‌شود. بیشتر بدانید: مراقبت‏ های بعد ازکاشت ایمپلنت دندان

چه زمانی بعد از جراحی باید با پزشک تماس گرفت؟

در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر، با مرکز درمانی تماس بگیرید:

• درد یا تورمی که به‌جای کاهش، شدیدتر می‌شود
• خونریزی مداوم یا کنترل‌نشده
• تب یا ترشح چرکی
• بوی بد همراه با علائم عفونت
• جدا شدن پیوند یا باز شدن بخیه‌ها

مزایا و عوارض احتمالی جراحی لثه برای ایمپلنت

مزایای احتمالی

• افزایش ضخامت یا عرض بافت نرم در بیماران منتخب
• بهبود فرم و ظاهر لثه اطراف ایمپلنت
• کمک به رعایت آسان‌تر بهداشت در بعضی شرایط
• اصلاح برخی نقص‌های بافتی و زیبایی
• فراهم کردن شرایط مناسب‌تر برای مدیریت بلندمدت بافت اطراف ایمپلنت

عوارض و محدودیت‌های احتمالی

• درد، تورم یا حساسیت موقت
• خونریزی یا عفونت
• ناراحتی در محل برداشت بافت از سقف دهان
• تأخیر در ترمیم یا عدم موفقیت کامل پیوند
• دستیابی به نتیجه زیبایی کمتر از انتظار
• افزایش هزینه و اضافه شدن یک مرحله جراحی به طرح درمان

موفقیت جراحی به عوامل مختلفی از جمله مهارت جراح، وضعیت بافت، کنترل بیماری‌های زمینه‌ای، مصرف دخانیات و رعایت بهداشت دهان بستگی دارد. هیچ روش جراحی نمی‌تواند ماندگاری ایمپلنت را به‌طور قطعی تضمین کند.

هزینه جراحی لثه برای ایمپلنت در تهران

هزینه جراحی لثه برای ایمپلنت به نوع درمان، وسعت ناحیه و مواد مورد استفاده بستگی دارد. بنابراین، تعیین مبلغ دقیق بدون معاینه امکان‌پذیر نیست.

مهم‌ترین عوامل مؤثر بر هزینه عبارت‌اند از:

• نوع جراحی: پیوند لثه آزاد، پیوند بافت همبند، جراحی فلپ و اصلاح دهلیز روش‌های متفاوتی هستند.
• وسعت ناحیه درمان: درمان یک ناحیه محدود با درمان چند ناحیه هزینه یکسانی ندارد.
• نوع ماده پیوندی: استفاده از بافت خود بیمار یا مواد جایگزین می‌تواند بر هزینه اثر بگذارد.
• پیچیدگی جراحی: میزان نقص بافتی و دشواری درمان در برآورد هزینه نقش دارد.
• درمان‌های همراه: در صورت نیاز به درمان بیماری لثه یا پیوند استخوان، هزینه‌های جداگانه‌ای ممکن است مطرح شوند.

برای برآورد دقیق هزینه، ابتدا باید نوع جراحی موردنیاز مشخص شود. در زمان دریافت طرح درمان، درباره هزینه جراحی، مواد مصرفی، مراجعات بعدی و هزینه احتمالی مراحل دیگر ایمپلنت سؤال کنید.

جمع‌بندی

جراحی لثه برای ایمپلنت دندان در همه بیماران ضروری نیست. بااین‌حال، در صورت کمبود لثه چسبنده، نازکی بافت نرم، تحلیل لثه یا بیماری پریودنتال، ممکن است درمان تکمیلی برای ایجاد شرایط مناسب‌تر لازم باشد.

پیوند لثه آزاد، پیوند بافت همبند، استفاده از مواد جایگزین و جراحی فلپ هرکدام کاربرد متفاوتی دارند. انتخاب روش مناسب باید بر اساس معاینه، وضعیت بافت و هدف درمان انجام شود؛ نه صرفاً با هدف انجام جراحی بیشتر.

اگر قصد کاشت ایمپلنت دارید یا بعد از کاشت با تحلیل لثه و مشکلات بافت نرم مواجه شده‌اید، بررسی تخصصی می‌تواند به مشخص شدن علت مشکل و انتخاب طرح درمان مناسب کمک کند.

برای ارزیابی شرایط لثه و دریافت طرح درمان ایمپلنت می‌توانید با دکتر احسان بیرنگ مشورت کنید.

سوالات متداول در مورد جراحی لثه برای ایمپلنت دندان